De koffer staat nog op de overloop. Drie weken nu. De klep half open, alsof hij elk moment weer mee wil naar buiten. Ik loop er elke ochtend langs met het vaste plan om hem vandaag echt uit te pakken, en elke ochtend verlies ik van iets kleiners dat toevallig eerder om aandacht vraagt.

Het gekke is dat ik er inmiddels gewoon uit leef. Een schone onderbroek zit onderin, dus daar duik ik voor. Die ene zomerjurk die ik nog één keer wil dragen ligt er ook nog in, dus laat ik hem er maar in liggen. Zo sta ik 's ochtends op sokken in mijn eigen bagage te graaien alsof het de onderste la van een kast is geworden. Een kast die ik nooit heb gekocht en die er stiekem toch staat.

Want dat is wat er is gebeurd. Die koffer heeft promotie gemaakt. Van iets tijdelijks naar een vast meubelstuk op de overloop, zonder dat we het ergens hebben afgesproken. Visite die de trap op komt stapt er keurig overheen, kijkt even omlaag en vraagt luchtig of ik binnenkort weer wegga. Nee hoor, denk ik dan, ik ben net terug. We kijken allebei naar de koffer. We weten allebei genoeg.

Elke dag neem ik me voor hem leeg te maken. En elke dag wint er iets anders. De boodschappen. Een mail waarvan ik zeker weet dat hij niet kan wachten, tot ik merk dat hij prima had kunnen wachten. Koffie. Voor ik het weet is het avond en staat hij er nog, iets meer ingeburgerd dan gisteren. Iets meer alsof hij er hoort. Ik heb zelfs even overwogen om er een plantje op te zetten, gewoon om het af te maken.

En weet je, ergens tussen dat schuldgevoel en die halfopen klep bedacht ik iets. Ik doe alsof die koffer bewijst dat ik een chaoot ben. Dat een echt georganiseerd mens hem allang had uitgepakt, opgevouwen, weggeruimd. Maar zo groot is het helemaal niet. Het is een koffer. Hij staat op de overloop. Meer is het niet.

Op de mat oefen ik ook zoiets. Mild blijven voor mezelf als iets nog niet af is. Niet elk klusje dat blijft liggen is een teken dat er iets mis is met mij. Soms is het gewoon een ding dat nog even mag blijven staan tot ik er aan toe ben, en dat maakt me geen slechter mens, alleen een mens met een koffer op de overloop.

Dus hij mag nog even. Morgen misschien. Of overmorgen. En als de volgende vakantie eerder geboekt is dan deze koffer leeg, dan pak ik hem wel bij, boven op wat er al in zit.

Relax, lach & blijf vooral genieten, Sandy