Het was net koel genoeg. In Italië duurt dat even. De hele dag stookt de zon de caravan op tot een broodoven, en pas tegen de nacht zakt de temperatuur zover dat je durft te denken aan slapen. Ik lag. Ogen dicht. Bijna weg.

Ziiiing.

Vlak langs mijn oor. Dat specifieke geluid dat geen enkel ander insect nadoet, alsof er een minuscuul bootje langsvaart met de motor op zijn hoogste toeren.

Licht aan. Niks. Geen mug op het plafond, geen stipje op het gordijntje, geen schaduw op de wand. Licht uit. Ziiiing. Meteen weer, alsof hij buiten had staan wachten tot ik het opgaf.

In een gewoon huis kun je zoiets nog wegwuiven. Andere kamer, deur dicht, klaar. Maar een caravan is geen huis. Een caravan is een kastje waar je toevallig in slaapt. De wand zit een halve meter bij je vandaan, het plafond raak je zittend aan, en alles wat erin rondvliegt deelt letterlijk je kussen. Er was geen andere kamer. Er was alleen deze, en de mug had besloten dat die van hem was.

Een arrestatieteam voor een halve gram

Bij de derde ronde zat ik rechtop. Telefoonlampje aan, en daar ging ik: de gordijntjes, de randen van het dakraam, dat hoekje bij de gaslamp waar het altijd een beetje donker blijft. Ik inspecteerde vier vierkante meter alsof er een voortvluchtige verstopt zat. Ondertussen bewoog dat beest niet. Muggen kunnen dat. Roerloos ergens zitten waar je net niet kijkt, met het geduld van iemand die weet dat hij de hele nacht heeft.

En ik? Ik had inmiddels meer materieel ingezet dan verstandig is voor een dier dat je met één goede tik uitschakelt. Ik stond half op de bank, lamp in de aanslag, klaar voor de aanhouding. In een caravan van niks. Om een mug die nog geen halve gram woog.

Toen ik het licht weer uitdeed en luisterde naar de stilte, viel het me pas op. De mug was het probleem niet. Hij werd zo groot om een simpele reden: in een ruimte zo klein kon al mijn aandacht nergens anders heen dan naar dat ene zoemende puntje. Geen andere kamer, geen andere gedachte. Dus ging alles wat ik had naar hem toe.

En dat is nou net het rare met aandacht. Ze maakt alles waar ze op landt een maatje groter. Op de mat merk ik dat ook: één zeurende plek in mijn onderrug, één gedachte die maar blijft rondzoemen, en voor je het weet is dat het enige wat er nog bestaat. Zo belangrijk is het niet. Ik geef het alleen alle ruimte, en daar wordt het groot van.

De mug heb ik uiteindelijk niet gevonden. Ergens tegen de ochtend werd het stil, of ik viel in slaap voordat hij aan zijn volgende ronde begon. Ik weet het niet. Wat ik wel weet: de volgende nacht liet ik de zaklamp liggen. Zoemt-ie, dan zoemt-ie. Een caravan is al klein genoeg zonder dat je er zelf een slagveld van maakt.

Relax, lach & blijf vooral genieten,

Sandy