Het is hoogzomer als ik op de verjaardag aankom. De tuin ligt er zonnig bij en boven de helft ervan staat een grote partytent, voor het geval de lucht alsnog besluit open te barsten of de zon te fel op de taart gaat schijnen. Slim bedacht. Alleen doet dat tentdoek iets wat op geen enkele uitnodiging staat: het houdt alles vast. De warmte kruipt eronder en blijft er hangen. Het geluid stijgt op, botst tegen het doek en zakt weer naar beneden. Voor ik het weet sta ik in een soort gezellige snelkookpan, met een glas wijn in mijn hand en een gezicht dat nog keurig meedoet.

Ik vind de jarige oprecht leuk. Daar ligt het echt niet aan.

Maar mijn systeem en verjaardagen hebben een ingewikkelde relatie. Al dat geluid door elkaar, al die gesprekken die tegelijk plaatsvinden, het stapelt zich in mij op, sneller dan de lege glazen op de klaptafel. Ergens links gaat het over een nieuwe nagellak. Ergens rechts heeft iemand een keukenkastje gevonden waar kennelijk van alles over te zeggen valt. Ik kan daar prima even in mee. Echt, een tijdje lukt dat goed. En dan voel ik het lampje in mij zachtjes op oranje springen.

Normaal ken ik de klassieke ontsnapping: je pakt je jas en je bent weg. Alleen werkt die vandaag niet. Het is veel te warm voor een jas. Zelfs de gedachte aan een jas voelt als een grap die de hitte meteen afstraft. Dus begint mijn hoofd aan een ander plan. Ergens onder een tafel, achter een cadeautje, staat mijn tas. En mijn tas is de sleutel. Wie zijn tas heeft, kan ongemerkt richting het hek bewegen.

Zo word ik op een zwoele middag onder een tentdoek een soort discrete speurder. Ik knik nog gezellig naar links, beaam iets over dat keukenkastje naar rechts, en ondertussen scant mijn blik de grond. Was het bij de koelbox? Of achter de kinderwagen? Of had ik hem soms op die ene stoel gezet die nu bezet is door iemand die net lekker op dreef is? De warmte plakt, het gepraat golft, en ik voer mijn kleine missie uit met het geduld van iemand die vooral niet wil dat iemand het merkt.

En dit is waar het me eigenlijk om gaat, en dat meen ik warm: iemand graag zien betekent nog niet dat een tuin vol tegelijk pratende mensen de beste plek is om elkaar te treffen. Ik hoor liever een keer echt hoe het met de jarige gaat. Op een rustiger moment, met z'n tweeën, zonder dat ik mijn linkeroor moet verdelen over vier gesprekken en een tentdoek dat alles terugkaatst.

Grappig genoeg oefenen we hier in yoga ook op: je zintuigen even naar binnen keren wanneer de wereld buiten te hard aan je trekt. Onder die partytent doe ik daar mijn eigen huis-, tuin- en keukenversie van. Ik trek me zachtjes terug, met mijn tas als bondgenoot, en gun mijn oren rust.

En de jarige? Die bel ik binnenkort. Voor een wijntje. Ergens waar de warmte en het geluid allebei een kant op kunnen, en ik gewoon kan blijven zitten.

Relax, lach & blijf vooral genieten,

Sandy