Op de camping hebben we geen wasdroger. In de zomer wonen we hier, vlak bij Zwolle, aan de rand van een natuurgebied, en alles wat nat is gaat gewoon naar buiten. Aan de lijn, tussen een boom en de luifel. Die ochtend beloofde het weerbericht een zonnetje. Een vol, rond, geruststellend zonnetje. Dus hing ik de was buiten, floot een deuntje en reed naar de studio om een lesdag voor te bereiden, met het zelfvertrouwen van iemand die haar dag onder controle heeft.

Toen ik terugkwam, hing mijn droge was er weer druipend bij. De lucht had zich bedacht, zoals lucht boven een natuurgebied dat blijkbaar doet, zonder overleg en zonder één excuus. Het weerbericht had die ochtend zo overtuigd staan stralen. En nu stond ik onder een grijze deken naar mijn eigen goedgelovigheid te kijken.

Dus haalde ik alles gehaast binnen. Handdoeken over mijn arm, sokken tussen mijn vingers, een shirt dat ik bijna liet vallen. En precies op het moment dat de laatste knijper in de mand lag, kwam de zon terug. Breed lachend, alsof er niks gebeurd was. Ik keek naar de mand. Ik keek naar de lucht. En tegen beter weten in hing ik het opnieuw op.

De bui ook. Natuurlijk.

Bij de derde ronde stond ik met een wasmand vol natte spijt omhoog te kijken en te onderhandelen met een lucht die niet luisterde. Ik bood van alles. Nog een half uurtje zon, dan zou ik nooit meer klagen over regen. De lucht deed niet aan afspraken. De lucht deed waar de lucht zin in had, en ik was degene die dacht dat een weerbericht een belofte was in plaats van een gok met een vriendelijk plaatje eromheen.

Op een gegeven moment moest ik lachen. Om mezelf vooral. Om die vrouw met haar knijpers die de hemel probeerde te overtuigen. Want daar sta je dan, met je natte spullen en je grote plannen, tegenover iets wat zich helemaal niks aantrekt van jouw agenda.

En dat is precies waar ik het op de mat ook over heb. Meebewegen met wat er toch al is. Ik kan de lucht niet sturen. Ik kan de camping geen wasdroger toveren omdat ik dat op dat moment even handig zou vinden. Wat ik wel een beetje in de hand heb, is mijn humeur eronder. Of ik de vierde ronde met opgetrokken schouders in ga, of dat ik de mand gewoon even binnen zet en wacht tot de lucht is uitgeraasd.

Ik koos voor binnen. De was hing er de volgende ochtend, kurkdroog, alsof er nooit iets aan de hand was geweest. En het weerbericht? Dat beloofde weer een stralende dag. Ik geloofde het half. Dat is denk ik precies genoeg.

Relax, lach & blijf vooral genieten, Sandy