Vanmorgen tilde ik twee zware boodschappentassen vanaf de auto naar de voordeur. Een appel viel onderweg uit de tas. Ik bukte. Pakte hem op. Liep door. Een buurvrouw zwaaide. Ik zwaaide terug, met een tas in mijn andere hand. Bij de voordeur zette ik alles neer, draaide de sleutel, en duwde met mijn heup tegen de deur omdat hij altijd net iets klemt.

Niemand had door dat ik bezig was met yoga. Ikzelf eigenlijk ook niet.

Functioneel gevouwen

Maar als ik er nu over nadenk: een Forward Fold deed ik bij die appel. Een kleine balansvariatie tijdens het zwaaien-met-tas. Een hip-opener bij de voordeur. En die adem die stokt als je iets zwaars optilt en weer loskomt als je het neerzet, dat is precies waar yogadocenten elke les op hameren. Adem in bij beweging omhoog. Adem uit bij neerzetten. Wij zeggen dat dan in een fluisterstem, met een meditatief muziekje. In het echt deed ik het zojuist met een kreunend geluid en een mompel over hoe Albert Heijn hun kassabonnen niet meer print.

Hetzelfde geldt voor traplopen. Voor het optillen van een kind, een katoenen wasmand, of een doos die net iets te hoog op een plank stond. Voor het bukken naar je veters. Voor het zitten op de bank zonder onderuit te zakken. Voor de keer dat je in een gehurkte zit naar iets onder de bank zoekt en ineens denkt: waarom kraken mijn knieën zo enthousiast?

Wat we yoga noemen, is voor 80 procent gewoon: aandacht hebben voor wat je lichaam doet terwijl het iets doet.

Niet meer planning maar meer kijken

Daarom zeg ik soms tegen mensen die zeggen "ik zou willen, maar ik heb echt geen tijd voor yoga": misschien hoef je geen tijd te plánnen. Misschien hoef je alleen anders te kijken naar de tijd die er al is.

Wanneer breng je je tassen naar de auto? Doe het rustiger, met aandacht voor je rug. Wanneer trek je je sokken aan? Adem in bij optillen, uit bij ontspannen. Wanneer zit je in je auto in de file? Voel je voeten op de pedalen, je rug tegen de leuning, je adem die niet stilvalt. Allemaal mini-asana's. Allemaal gratis.

Het probleem is niet dat we te weinig tijd hebben voor yoga. Het probleem is dat we yoga te netjes hebben gemaakt. Te apart. Te studio-achtig. Alsof het pas telt als je er een matje voor uitrolt.

Yoga doet zichzelf

Misschien is yoga uiteindelijk gewoon de vraag: ben je hier nu? En als je daar in de keuken al ja op kunt zeggen, terwijl je een appel oppakt, een sleutel omdraait, en een buurvrouw groet, dan was dat zojuist een complete les. Inclusief alle elementen. Alleen zonder fles water, zonder muziek, en zonder dat iemand achteraf zei: "Namasté."

Wat misschien ook prima is. Want jij weet wat je hebt gedaan. En je lichaam ook.

Relax, lach & blijf vooral genieten,

Sandy