Ik ben deze hele maand augustus in Italië. En toch begint bijna elke ochtend precies hetzelfde. Voor de caravan, onder mijn luifeltje. Een kop koffie naast me, laptop op tafel, deksel omhoog, even mijn mail. Dat woordje "even" zeg ik tegen mezelf alsof het een afspraakje is dat ik keurig nakom: heel kort, en dan is het echt vakantie.

Alleen weet mijn laptop van geen vakantie. Hij licht op met exact hetzelfde ochtendgezicht als thuis in Zwolle. Dezelfde inbox, dezelfde ongelezen berichten met diezelfde stille toon van "er ligt nog wat op je te wachten". Het enige wat verraadt dat ik ver van huis ben, is de koffie naast mijn laptop en het Italiaanse ochtendlicht dat onder de luifel door over de tafel schuift.

Aan tafel zitten twee versies van mezelf. De ene wil de boel even wegwerken voordat ze verder kan met vakantie vieren. Want ja, zo open ik als ondernemer nu eenmaal mijn dag. De andere zit met haar koffie te wachten tot de vakantiedag echt kan beginnen. Haar blik gaat ondertussen al schuin naar het meer, want daar wil ze eigenlijk een frisse duik nemen. Ze delen dezelfde stoel, maar zijn het niet altijd eens over wie er aan de beurt is.

Voor mij is "even mijn mail" een klein bruggetje naar de rest van de dag. Voor de laptop betekent het niets bijzonders. Die serveert gewoon een doordeweekse ochtend op, of de zon nu boven Zwolle staat of hier boven Italië. Hij kent geen augustus. En een uit-knop kent hij al helemaal niet.

En dat "even" is een geniepig woordje. Het kopieert zichzelf zo makkelijk. Nog even deze ene. En dan die. De koffie staat ondertussen te dampen en ik houd hem warm met pure wilskracht, terwijl ik kijk hoe het ochtendlicht langzaam over het scherm schuift. Niemand die me opjaagt. Behalve die ene versie van mij die vindt dat het af moet voordat het mag.

Wanneer ben ik dan klaar? Als de mail op is? Dan begint de vakantie nooit, want een inbox raakt nooit echt leeg. Ik ben mijn eigen baas, en dat betekent dat er geen collega is die aan het eind van de dag het licht uitdoet en zegt dat we naar huis gaan. Die knop zit bij mij. En eerlijk, ik ben hem vaak kwijt.

Dus doe ik het anders. Op een gegeven moment gaat het deksel dicht, gewoon omdat ik voel dat het voor vanochtend genoeg is geweest. De mail is dan niet op. Die raakt nooit leeg, en dat hoeft ook niet. Mijn vakantie hoeft niet te wachten op een lege inbox. Ze begint op het moment dat ik zelf besluit dat de laptop even niets meer van me krijgt.

Dat merken dat het genoeg is, daar oefenen we in yoga eigenlijk ook op. Tevreden zijn met wat er nu is, zonder dat eerst alles klopt of af moet zijn. De inbox hoeft dus niet leeg voordat mijn vakantie mag beginnen. Mijn koffie is nog warm, het meer ligt er al en het deksel mag dicht zonder mokken.

Morgen doe ik hem weer open. Koffie ernaast, even mijn mail. En ergens tussen dat "even" en de eerste slok begint mijn vakantie gewoon opnieuw.

Relax, lach & blijf vooral genieten, Sandy