Deze week heb ik een mail gekregen van een cursiste. Daarin stond dat mijn mails tegenwoordig klinken alsof een computer ze heeft geschreven. Ik heb hem 2 keer gelezen, en toen heb ik voor de zekerheid even in mijn eigen arm geknepen.

Au! Oké, ik besta dus nog.

Een tiny house vol lievelingszinnen

Wel goed om te weten: ik ben nogal lang van stof. Vraag je me hoe mijn weekend was, dan ben je zo een kwartier verder en zijn we nog maar bij vrijdagavond.

Daarom heb ik het afgelopen jaar een cursus gevolgd, waar ik heb geleerd om sneller tot de kern te komen. Dat ging niet vanzelf, hoor. Het voelde een beetje als verhuizen naar een tiny house: alles moest eruit wat niet echt nodig was, en dan stond ik toch weer met een doos lievelingszinnen in mijn armen die nergens meer in paste.

Jarenlang heb ik dus te horen gekregen dat ik eens ter zake moest komen, en nu ik dat eindelijk doe, klink ik kennelijk ineens als een computer. Je kunt het ook nooit goed doen. Misschien moet ik volgend jaar maar een cursus zoeken om weer wat langer van stof te worden.

Mijn AI-dubbelganger heeft het beter voor elkaar

Helemaal uit de lucht kwam het natuurlijk niet. Bij mijn vrijdagblog (ja, deze ook) staat altijd een echte foto van mij, maar wel een die ik met behulp van AI in een situatie laat plaatsen die bij het verhaal past. Gewoon om mijn blogjes wat op te leuken, en omdat mijn fotovoorraad ook een keer op is.

Die vrouw op die foto's heeft dus een veel spannender leven dan ik. Zij is overal al geweest, zij staat altijd in het mooiste licht en haar haar zit nooit plat. Ik zit ondertussen thuis op de bank, met mijn haar zoals het die dag nou eenmaal is. Eerlijk gezegd ben ik een beetje jaloers op haar. Misschien moet ik haar mijn mails voortaan maar laten schrijven, dan klopt het tenminste.

Eén plastic plant, en de hele tuin is verdacht

Maar blijkbaar werkt zo'n foto net als een plastic plant in de vensterbank: dan denkt de hele straat meteen dat je hele tuin van plastic is.

Dus heb ik eens even nagedacht over hoe je dat in deze tijd bewijst, dat je echt bent. Ik zou expres een paar tikfouten kunnen laten staan, als een soort echtheidskenmerk, zoals dat glimmende streepje in een bankbiljet. Of elke mail beginnen met drie keer "eigenlijk". Of onderaan zo'n vakje zetten met "Ik ben geen robot". Alleen moet je dan eerst op alle plaatjes met een zebrapad klikken, en ik weet eerlijk gezegd niet of ik daar zelf voor zou slagen.

Of er een foto bij doen van mij achter mijn laptop, met de krant van vandaag in mijn handen, zoals in een ontvoeringsfilm. Alleen, die foto zou ik dan natuurlijk weer in een mooie situatie laten plaatsen. Dan zit ik daar ineens met de krant van vandaag op een strand op Bali, en zijn we weer precies terug bij af.

Dan blijft er eigenlijk maar één waterdicht bewijs over: een echte plant in de vensterbank, die ik expres net iets te weinig water geef. Hangt hij er een beetje sip bij, dan weet de hele straat het meteen: hier woont een mens.

Vraag het maar aan wie een hele lesdag heeft overleefd

Het grappige is dat alles wat er écht toe doet ook gewoon echt is. Wat je bij ons in de opleidingen leert, komt uit het hoofd van mij en onze docenten, en ik kan je vertellen dat daar soms héél veel in zit. Vraag het maar aan iedereen die ooit een hele lesdag naar mij heeft geluisterd.

En ja hoor, ik gebruik ook AI, net als de rest van de wereld. Het helpt me om mijn teksten op spelling te controleren, en ik heb er soms hele brainstormsessies mee. Ik vraag hem ook om mijn foto's te bewerken, maar dat is puur voor de leuk. De verhalen en de missers die je op de socials en in mijn mails leest, zijn wel echt van mij. Die verzin je niet, en sommige had ik eerlijk gezegd ook liever niet meegemaakt.

Eerst kijken, dan pas een mening

In yoga oefenen we om te kijken naar wat er écht is. Dat is lastiger dan het klinkt, want je hoofd heeft meestal al een mening klaar voordat je ogen goed hebben gekeken. Dat geldt op de mat voor je lijf, en blijkbaar dus ook voor mijn mails.

Ik ben dan ook echt blij met die mail, want ik had er zelf nog niet zo naar gekeken. En voor wie het zich toch nog afvraagt: ik heb net nog een keer in mijn arm geknepen, en ik besta nog steeds. Dus mocht mijn inbox nog meer nieuws hebben: ik zit hier gewoon, zelf te typen. En een computer had dit blog trouwens een stuk korter gehouden.

Relax, lach & blijf vooral genieten, Sandy