Op school was geschiedenis voor mij stampwerk met één doel: dat magere zesje binnenslepen. Wij, de wijsneuzen van generatie X, wisten het zeker: niemand zou later op zijn werk alle jaartallen van de Tweede Wereldoorlog paraat hoeven hebben. Achteraf hebben we nog gelijk gekregen ook, want tegenwoordig google je de hele wereldgeschiedenis bij elkaar.

Dus toen ik vorige week schreef dat de geschiedenis van yoga op het programma stond, met een pak stroopwafels ernaast, was dat niet alleen voor de gezelligheid, het was pure zelfbescherming.

Ik had het ook kunnen googlen, natuurlijk. Maar dat voelt een beetje on-yoga, en eerlijk gezegd luister ik liever naar Sandy, die in een paar compacte masterclasses de hele geschiedenis helder uit de doeken doet. Ik heb geen moment de neiging gehad om met mijn gum te spelen of propjes te schieten, en voor mijn doen is dat al een hele prestatie.

Het begint bij Patanjali, die de Yoga Sutra's heeft opgeschreven: alles wat reizende yogi's eeuwenlang van mond tot mond aan elkaar hadden doorgegeven. Wanneer dat precies was, daar zijn ze het niet over eens. Sandy noemde zo'n 5000 jaar geleden en zei er meteen bij dat sommigen het op 2000 tot 3000 jaar houden. Bij mijn geschiedenisleraar had ik met zo'n antwoord een dikke onvoldoende gehaald, maar in de yoga is het gewoon de stand van de wetenschap.

Die sutra's zijn trouwens geen spannend boek. Een sutra is een draad, en het zijn korte regeltjes, artikel na artikel, een beetje zoals een wetboek. Daarin staat ook het achtvoudige pad, en dat kende ik al, beren en al. Wat ik nu pas echt doorheb, is dat de houdingen waar wij een hele les mee vullen daar maar 1 van de 8 stappen zijn. Het is stap 3, asana. Eigenlijk zouden we dus asanalessen moeten zeggen in plaats van yogalessen, zei Sandy. Daar heb ik even op zitten kauwen, samen met stroopwafel nummer 2.

En dan komt het beste stuk. Die houdingen zijn pas heel laat echt beschreven, rond 1800. Een van de eerste is de stafhouding, en de instructie van toen kwam, vrij vertaald, hierop neer: kom zitten en steek je benen als 2 stokken vooruit. Punt.

Ik heb het meteen geprobeerd, op de mat, met de kat ernaast. Die 2 stokken lukken nog wel. Maar Sandy geeft er nu een heel rijtje aanwijzingen bij: ga midden op je zitbenen zitten, buig je knieën een beetje als je hamstrings protesteren, trek je tenen naar je toe en reik met je hielen van je weg. Mijn hamstrings protesteerden inderdaad, en mijn stokken kregen een knik. In 1800 was ik daar waarschijnlijk mee weggekomen, maar nu krijg ik er gewoon de aanwijzing bij die ik nodig heb, en daar zit ik eerlijk gezegd een stuk prettiger door.

Mijn zesje voor geschiedenis haal ik deze keer wel, denk ik, en misschien zelfs een 7. Volgende week gaat het verder, met een man die yoga weer hip heeft gemaakt, met een beetje hulp van Zweedse gymnasten, en een balletdanseres die net zo lang is blijven smeken tot ze les kreeg.

NamastEva
-xoxo-