Zondag 25 oktober gaat de klok een uur terug. Mijn telefoon regelt dat zelf, midden in de nacht, zonder mij iets te vragen, en mijn laptop ook. Die 2 zitten 's ochtends fris en bijdehand op de goede tijd, als de strebers van de klas. De rest van het huis heeft nergens van gehoord.

Een huis in identiteitscrisis

Dus krijgt het huis 2 keer per jaar een kleine identiteitscrisis, met in elke kamer een klokje dat iets anders beweert. In de keuken is het helemaal feest. Daar staan de oven en de magnetron nog geen meter uit elkaar, en die zijn het al jaren nergens over eens. Sta ik daar 's ochtends met mijn koffie tussen 2 apparaten die allebei bloedserieus een andere tijd omhooghouden, als 2 getuigen die elkaar tegenspreken. En dan moet ík de rechter zijn, nog vóór mijn eerste slok.

Een deel verzet ik meteen, op de automatische piloot. Voor een ander deel heb je een handleiding nodig die ik nooit meer kan vinden, of 3 handen, of een moment waarop je én tijd hebt én eraan denkt. En die 2 vallen bij mij nooit samen.

Een dealtje met het autoklokje

En dan is er altijd 1 klokje dat het gevecht wint. Bij mij is dat het klokje in de auto. Volgens mij moet je daar 2 knopjes tegelijk indrukken terwijl je met je neus op nóg een knopje leunt, maar ik heb het eerlijk gezegd nooit uitgezocht. Dat klokje laat ik dus gewoon staan. Een half jaar lang rijd ik rond terwijl het een uur voorloopt. Elke keer als ik erop kijk, schrik ik me 1 seconde wezenloos omdat ik veel te laat ben, en dan denk ik: o nee, dat ben jij weer. We hebben een dealtje gemaakt, dat klokje en ik: het wijst verkeerd en ik reken om. Wie lang genoeg niks doet, krijgt vanzelf gelijk, want eind maart klopt dat ding gewoon weer, en dan kijkt het me aan alsof het al die tijd gelijk heeft gehad.

Geen knopje aan de zijkant

En dan is er nog 1 klok die zich helemaal nergens iets van aantrekt, en dat ben ik zelf. De eerste dagen word ik op de oude tijd wakker, klaarwakker, terwijl de wekker vindt dat ik nog een uur heb. Daar lig ik dan in het donker naar het plafond te kijken, uitgeslapen en wel, met een lijf dat vrolijk meldt dat de dag begonnen is en een wekker die daar heel anders over denkt. Mijn lijf leest geen display en heeft ook geen knopje aan de zijkant. Het houdt zijn eigen tijd aan, en die verzet je niet in 1 nacht.

Het cadeau-uur, met bonnetje

Dat cadeau-uur waar iedereen het over heeft, bestaat trouwens maar half. Je krijgt het 's nachts, en diezelfde middag pakt de avond het alweer af. Het is een cadeau waar het prijsje nog aan zit, en rond een uur of 5 komt iemand het weer ophalen. Dan is het ineens een uur eerder donker en heeft niemand het meer over cadeautjes.

Mijn lijf heeft niks getekend

Kloktijd is ook maar een afspraak. Handig hoor, zo beginnen vergaderingen tegelijk en mist niemand de trein. Maar mijn lijf heeft die afspraak nooit ondertekend. Het blijft zijn eigen ritme volgen, ook als heel Nederland collectief beweert dat het een uur vroeger is.

In yoga oefen je eigenlijk precies dat: merken wat er in je lijf werkelijk aan de hand is, los van wat er op een schermpje staat. En als je merkt dat je lijf zijn eigen tempo heeft, ben je al op de helft.

Dus word ik eind oktober een paar dagen te vroeg wakker, dan weet ik hoe het zit: mijn lijf leeft nog even op zijn eigen tijd. Het komt vanzelf bij, net als dat klokje in de auto, alleen een stuk sneller.

Relax, lach & blijf vooral genieten, Sandy