De liefste man die ik ken moet helemaal niks hebben van geweld, ook niet in woorden. Behalve als hij in het verkeer komt, want dan hoor je ineens dingen uit zijn mond die hij nergens anders zou zeggen, en dan denk ik wel eens: nou, dat zou ook wel anders kunnen.

Neem een gewone dinsdag in november, half 6, al donker en nat, en de hele weg staat vast. Ik zit ernaast en zie het gebeuren. Eerst is de auto voor ons aan de beurt, die bij groen nog even rustig nadenkt voordat hij optrekt, en die krijgt meteen een bijnaam. Dan komt er een fietser zonder licht uit het donker, want het is tenslotte november, en ook die wordt van passend commentaar voorzien. En als de navigatie met haar vriendelijke stem meldt dat we over 300 meter rechtsaf moeten, krijgt zij te horen dat ze er volgens hem ook niks van snapt.

Wat mij elke keer weer opvalt, is dat niemand van hen er iets van hoort. De meneer voor ons zit achter zijn eigen ruit met zijn eigen radio aan en heeft geen idee dat hij net een nieuwe naam heeft gekregen. De fietser fietst gewoon door in het donker en de navigatie blijft net zo vriendelijk als daarvoor. Het enige publiek van al dat gemopper zit op de stoel ernaast, en dat ben ik, op de eerste rij bij een voorstelling die voor iemand anders bedoeld is.

Hij is daar niet de enige in, dat weet ik best, en ik zou ook niet durven zweren dat ik zelf nooit iets mompel achter het stuur. Het verkeer haalt bij een hoop lieve mensen iets naar boven wat ze thuis netjes in de kast laten liggen. Iemand die bij de bakker iedereen voor laat gaan, wordt in de auto ineens ongeduldig of roept dingen die hij normaal nooit zou roepen.

Met je daden gaat het bij de meeste mensen meestal wel goed, want bijna niemand doet een ander echt iets aan. Met je woorden gaat het meestal ook prima, behalve dan in de spits. Toch vind ik iets anders nog veel lastiger, en dat is hoe je in je eigen hoofd tegen jezelf praat.

Want daar gaat het precies zo als in die auto, alleen zit er geen ruit tussen. Ik doe dit niet goed, ik doe dat niet goed, ik ben niet slank genoeg, niet slim genoeg, niet aardig genoeg. Dat soort commentaar geven we onszelf de hele dag door, en in je hoofd komt alles wat je roept ook gewoon aan. Daar ben je namelijk de bestuurder en de voorganger tegelijk, dus er is niemand die rustig zijn radio wat harder kan zetten.

Op de mat kom je die stem ook tegen. Je voelt bijvoorbeeld dat het voor je lijf vandaag goed zou zijn als je het wat rustiger aan deed, en toch ga je net iets verder dan goed voor je is, omdat je in je hoofd al hebt besloten dat rustig aan voor watjes is.

In yoga oefenen we vriendelijkheid in wat je doet, in wat je zegt en in wat je denkt, en meestal wordt het in die volgorde steeds een stukje moeilijker. Het vriendelijkst zijn tegen jezelf is het lastigst, juist omdat niemand anders het hoort en je jezelf er dus altijd mee wegkomt.

Dus de volgende keer dat het vaststaat en de man naast me weer een voorganger van een bijnaam voorziet, laat ik hem lekker begaan, want die meneer voor ons hoort het toch niet. Ik let liever op wat ik intussen in mijn eigen hoofd tegen mezelf zit te roepen, want bij die voorstelling zit ik zelf op de eerste rij, en daar mag het best wat vriendelijker.

Relax, lach & blijf vooral genieten, Sandy