De perfecte dag die steeds niet doorging

Over het ideale moment en het moment dat er gewoon is

Ik had een plan.

Een goed plan, eigenlijk. Een van die plannen waarover je thuis in je hoofd heel enthousiast bent, maar dat in de praktijk telkens één dingetje mist om echt te starten.

Die dag was er bijna, alleen de week bleek drukker dan verwacht. Nou, volgende week dan maar. Maar ook die week viel het natuurlijk weer tegen. Zelf invallen voor een opleidingsdag en een stuk dat moest worden herschreven voor de website. En toen kwam ik in een rare periode terecht die jij ook vast wel zult herkennen.

Het plan stond dan ook inmiddels al drie weken in mijn TickTick lijst. Met een beetje meer stof erop dan ik er had verwacht toen ik het opschreef.

Het ideale moment is een uitvindsel

Er bestaat een soort mythe dat alles beter lukt als de omstandigheden kloppen. Als de agenda rustig is, het hoofd helder, de energie hoog, het weer meezit en je een goed ontbijt hebt gehad.

Ik heb lang geloofd dat dat moment écht zou komen. Dat de rust zou komen, alles op zijn plek zou vallen, en dat ik dan eindelijk zou beginnen.

Wat ik ondertussen heb geleerd: dat moment komt niet. Of beter gezegd: het moment komt wel, maar het ziet er niet uit zoals je dacht.

Het heeft geen perfecte agenda. Het heeft een volle inbox, een vergadering die uitloopt en een hoofd dat al aan het volgende denkt.

Het plan werd kleiner en beter

Ergens in week 4 besloot ik het anders te doen.

Niet beginnen als alles klopte. Beginnen met wat er was.

En dat was: 10 minuten. Een klein stukje. Niet de hele gedachte in één keer uitrollen. Gewoon één stap, op een dinsdagochtend die absoluut niet ideaal was.

Het voelde bijna een beetje teleurstellend, eerlijk gezegd. Zo onfeestelijk. Geen momentum, geen inspirerende omstandigheden. Gewoon doen, omdat het anders wéér een week zou worden.

En toch: het werkte.

Niet omdat er ineens magie ontstond. Maar omdat er beweging was. En beweging trekt beweging aan. Niet altijd snel, niet altijd elegant, maar het gaat.

Yoga weet het al eeuwen

Op de mat is het precies hetzelfde.

Er zijn leerlingen die wachten tot ze er klaar voor zijn. Tot hun lijf soepeler is. Tot de timing klopt, de planning rustiger, het hoofd leger. En dan rollen ze nog steeds geen mat uit.

Yoga vraagt je niet om perfect te zijn. Yoga vraagt je om aanwezig te zijn. Met het lijf dat je nu hebt, op de mat die voor je ligt, in de dag die er is.

Niet de dag die je had willen hebben. De dag die er is.

Dat is misschien wel het enige verschil tussen mensen die het doen en mensen die het steeds gaan doen: ze beginnen in het imperfecte moment, in plaats van te wachten op het perfecte.

De TickTick taak is afgevinkt

Het plan staat er nog steeds. Maar de stof is eraf.

Niet omdat alles ineens klopte. Maar omdat ik stopte met wachten op een dag die er niet zou komen, en gewoon begon op de dag die er was.

Was het ideaal? Nee.

Was het genoeg? Ja.

Relax, lach & blijf vooral genieten, Sandy