Misschien wel de moeilijkste meditatie van het jaar

We deden vorige week een hele lesdag over stilte. Iedereen zat er prima bij. Ogen dicht, schouders zacht, geen kuch te bekennen. Pure zen, op commando.

Een uur later, in de auto, zat ik trommelend op het stuur tegen mezelf te praten over wat ik nog moest doen. Radio aan, telefoon op de bestuurdersstoel, gedachten over morgen al in volle galop. Stilte? Wat was dat ook alweer?

Daar zit het verschil. In de yogales is stilte een geleide ervaring. Iemand zegt het, jij doet het. Maar échte stilte, waar je niet voor gaat zitten en die niemand inkadert? Daar zijn we eigenlijk niet zo goed in.

Volgende week is de gevorderdentraining

Op 4 mei, om 20.00 uur, vraagt het hele land aan zichzelf wat we de rest van het jaar liever vermijden: 2 minuten alleen zijn met onszelf. Geen telefoon. Geen muziek. Geen begeleiding. Alleen jij, een straat, plein of een woonkamer, en de plotselinge ruimte die ontstaat als alles even stopt.

Twee minuten klinkt als niks. Maar ik durf te wedden dat de meeste mensen ergens in seconde dertig denken: "is het al voorbij?" En in seconde zestig: "hoe kan dit nog zó lang duren."

Want zodra de buitenkant stilvalt, gaat de binnenkant juist harder praten. Het boodschappenlijstje. De ruzie van laatst. Wat je had moeten zeggen tegen die ene collega. Een liedje dat je drie jaar geleden voor het laatst hoorde, dat ineens compleet aanwezig is. Die stilte op 4 mei is rauw. Niet geoefend. Niet gepolijst.

En precies daarom werkt het

In yogi-jargon noemen ze dat ook wel de eerste meditatie. Niet de fancy versie waarbij je benen eerst in iets gevouwen moeten worden dat half op een geknoopte tuinslang lijkt. Maar de simpele: gewoon zijn waar je bent, en merken wat er gebeurt zonder iets weg te willen sturen.

Op 4 mei doen we dat met z'n allen tegelijk. Voor de doden, ja. Voor wat we niet willen vergeten. Maar ook gewoon, een beetje, voor onszelf. Twee minuten leven zonder afleiding. Twee minuten merken hoe druk je hoofd eigenlijk is, zonder daar meteen iets van te vinden.

Ik denk dat 4 mei daarom elk jaar zo aankomt. Niet omdat de muziek zo plechtig is. Niet omdat het verleden me aangaat als persoonlijke geschiedenis. Maar omdat het, twee minuten lang, opeens lukt om er gewoon te staan. Met alles wat erbij hoort. Inclusief het stemmetje dat denkt: moet ik mijn voet nu verzetten? Wie kijkt er eigenlijk?

Het is een geschenk

Het meest waardevolle van die twee minuten is dat we er niks bij hoeven. Geen retraite. Geen kussentje. Geen vakantie. Geen yogamatje. Alleen even stilstaan op een plek waar je toch al stond. En jezelf horen.

Misschien moeten we vaker zo'n moment inplannen. Niet alleen één keer per jaar voor alles wat we ons herinneren. Maar gewoon, omdat een paar minuten doen alsof er even niets te doen is, allesbehalve niks doet.

Volgende week maandag om 20.00 uur ga ik staan. Wedden dat mijn hoofd dan toch weer begint over wat ik straks nog moet eten.

Relax, lach & blijf vooral genieten,

Sandy