Zodra de zon een beetje van zich laat horen, krijgt een groot deel van de mensheid het idee dat ze achterstand in te halen hebben. De planner wordt erbij gepakt. De notitieapp gevuld. Er worden lijstjes gemaakt over lijstjes. Lopen, eerder opstaan, gezonder eten, die cursus, dat project, de garage die al sinds oktober op het geweten drukt. De energie is er. De intentie ook. En ergens halverwege juni vraag je je dan toch weer af hoe het zo gelopen is.

Ik niet anders.

Dit jaar was het mijn kantoor. Al drie jaar irriteert die chaos me. Al drie jaar zeg ik: volgende maand pak ik dat aan. En toen de zon in maart voor het eerst echt van zich liet horen, dacht ik: nu. Ik haalde alles van de planken, zette het op de vloer, vond een oud notitieboekje terug dat ik helemaal uitlas, en stond vervolgens om half vier met een bureau vol spullen en de oprechte overtuiging dat dit morgen echt beter ging worden.

Het werd niet morgen beter.

Het ding met beginnen

Beginnen is het makkelijkste wat er is, want het voelt als iets doen terwijl je eigenlijk nog niks hebt gedaan. De keuze is gemaakt, de energie is er, het eindplaatje staat in je hoofd. Heerlijk. Maar dan begint het echte werk, en dat voelt een stuk minder als lente. Dan zijn de spullen nog steeds op de vloer, is er een mail die dringender voelt, regent het toch, en fluistert er iets in je nek dat er hier eigenlijk ook nog een idee ligt.

En voor je het weet heb je drie nieuwe projecten gestart, staat de eerste nog steeds halfopen, en slaap je slechter dan in januari.

Niet omdat je te weinig discipline hebt, maar omdat de lente je meer energie geeft dan je focus aankan.

Wat ik mezelf dit jaar vroeg

Ik stond midden in dat kantoorproject, alles op de vloer, en dacht: waarom begin ik hier eigenlijk mee? Omdat ik het al zo lang wilde. Omdat het me al zo lang irriteert. Maar ook, eerlijk gezegd, omdat het lente was en er iets in mij het niet kon laten.

Ik maakte de keuze om het af te maken voor ik iets anders aanpakte. Niet inspirerend, niet groots. Gewoon: dit eerst.

Het duurde twee avonden. Het kantoor is nu prima. Niet perfect, maar prima. En die twee avonden gaven me meer rust dan alle nieuwe lijstjes bij elkaar.

Dat is een les die ik elke lente opnieuw leer, en elke lente min of meer vergeet.

Dus als je nu ook midden in iets zit

Als je notitieapp uitpuilt met halve ideeën, als er iets ligt te wachten dat al te lang wacht, als je vol goede voornemens bent maar ook vol twijfel of het deze keer anders gaat: maak eerst iets af. Eén ding. Niet het mooiste, niet het grootste. Gewoon het ding dat al het langst open staat en je energie kost.

De rest van de lijst loopt niet weg. De lente ook niet, overigens. Ze is er volgend jaar ook weer, met nieuwe lijstjes en een verse portie zelfbedrog.

We doen het gewoon mee.

Relax, lach & blijf vooral genieten, Sandy.