"Sta eens rechtop." Dat zinnetje woont al zo lang in mijn achterhoofd dat het inmiddels huur zou moeten betalen. Het gaat af bij elke spiegel, elke etalageruit en elke camera die mijn kant op draait, en elke keer doe ik braaf wat er gevraagd wordt: schouders naar achteren, borst vooruit, kin omhoog.

Voor de spiegel houd ik dat prima vol. Daar staat dan iemand die eruitziet alsof ze zo meteen een lintje opgespeld krijgt van de burgemeester, kaarsrecht en waardig, ik ben er zelf van onder de indruk. Het houdt precies 3 tellen stand, plus nog 3 stappen richting de keuken. Daarna zet mijn lijf alles rustig terug naar de fabrieksinstellingen, met de schouders weer licht naar voren, zoals altijd. Alsof er iemand achter me aan loopt die de boel weer netjes terughangt.

Het ergste zijn etalageruiten, want die zie je niet aankomen. Loop ik nietsvermoedend door de stad, vangt mijn ooghoek een mevrouw op die een beetje voorover over haar boodschappentas hangt, en nog voor ik klaar ben met denken "ach, die arme vrouw" heb ik door dat ik naar mezelf sta te kijken. Dan schiet ik midden op straat in de houding als een soldaat die de generaal ziet aankomen, en dat hou ik vol tot ongeveer de volgende winkel.

Lange tijd vond ik daar echt iets van. Rechtop staan hoort bij flinke mensen, toch? Wie hangt is lui en wie recht staat heeft discipline, alsof je houding een rapportcijfer is en ik al jaren op een 5,5 sta. Dus bleef ik trekken en corrigeren, elke keer als ik mezelf in een ruit of een spiegel terugzag.

Tot ik er een keer écht goed naar ben gaan kijken. Als ik mijn schouders gewoon laat ontspannen, staan ze licht naar voren, en ja, dat lijkt op hangen. Maar dat zijn gewoon mijn botten, ben ik inmiddels achter. Ik kan oefeningen doen voor mijn bovenrug, en dat doe ik ook met liefde, want het voelt heerlijk. Alleen verander ik daarmee de stand van mijn botten niet. Spieren kun je trainen, maar botten zijn van het type afspraak is afspraak, en die afspraak is lang geleden gemaakt zonder dat iemand mij iets heeft gevraagd.

Dat was gek genoeg een opluchting. Al die jaren dacht ik dat ik een slechte houding had, en nu blijkt het gewoon míjn houding te zijn. Er hoefde helemaal niks hersteld te worden, dit is de bouw van dit lijf zoals het geleverd is, en ruilen kan toch niet meer want de bon ben ik kwijt.

Sindsdien valt me op hoe vaak rechtop eigenlijk voor de show is. Dat kaarsrechte lijf komt alleen tevoorschijn als er iemand kijkt, bij een spiegel, een groepsfoto of een deur die opengaat. Let maar eens op bij zo'n groepsfoto: tijdens het aftellen staat iedereen ineens kaarsrecht, alsof de burgemeester zelf achter de camera staat, en 1 seconde na de klik loopt de hele rij weer leeg als een luchtbed na de vakantie. En dat heeft niks met luiheid te maken, dat is een lijf dat zijn eigen bouw kent en daar netjes naar terugkeert.

Op de mat stel ik mezelf daarom tegenwoordig een andere vraag: wat dóét deze houding eigenlijk? In yoga kijk ik liever naar wat een houding voor je doet dan naar hoe hij oogt. Zet 2 mensen in dezelfde houding en ze zien er zelden hetzelfde uit, en dat hoeft ook helemaal niet, want het gaat om wat het met je doet en het plaatje is bijzaak.

En de spiegel? Daar ga ik heus nog wel eens recht voor staan, schouders naar achteren, borst vooruit, 3 tellen lintje. En daarna mag alles gewoon weer terug naar zijn eigen plek, want dat is ook een houding hoor, alleen is het toevallig de mijne.

Relax, lach & blijf vooral genieten, Sandy