
Kussentjes zijn voor watjes, vindt het ego van Eva
Vorige week heb ik je verteld dat ik precies weet waar ik begin als het niet vlot: eerst even zitten. Zitten, dat kan iedereen, dacht ik.
De chaoot in mij vloog tot nu toe nog weleens wat lukraak door het online aanbod van SanaYou YOGAcademy. Als een veelvraat in luilekkerland, of een kind in de snoepwinkel: hier een masterclass, daar een flowles, en dan snel door naar het volgende snoepje.
Geloof het of niet, ook op dat vlak is er gaandeweg meer rust gekomen. Ik zeg niet altijd, hè, maar wel steeds vaker.
Dus ben ik deze week in die online omgeving terug naar de tekentafel gegaan, en heb ik braaf alles van boven naar beneden doorgelopen. En wat blijkt? Ik heb een theorieles van Sandy overgeslagen, uitgerekend eentje over het hoe en waarom van zitten op een verhoging.
Waarom ik die heb overgeslagen? Mijn ego vond hem waarschijnlijk zonde van de tijd: zitten kon ik toch al? Als zelfbenoemde yogabikkel ging ik stevig op de harde grond zitten, zonder gedoe.
Nou ja, met een beetje gedoe dan. Stiekem worstelde ik er elke keer mee om uitgelijnd en rechtop te blijven. Na een paar minuten hing ik er al als een zoutzak bij, dan trok ik mezelf weer omhoog, en even later hing ik er weer. Ondertussen keek ik heel zen, met mijn ogen dicht, zodat niemand het zag, behalve ik dan.
En die kussentjes die ze me in de live lessen al zo vaak hadden aangeraden? Die waren niet voor mij bedoeld: kussentjes zijn voor watjes, aldus de stem van mijn ego.
Herken je dat stemmetje? Als je goed luistert, hoor je dat het eigenlijk alleen maar bang is om voor watje door te gaan.
Gelukkig woont er naast dat ego nog iemand anders in mij: mijn innerlijke zelf, een stuk rustiger en een stuk wijzer. En die heeft deze week ook wat te zeggen gehad, want ik heb die les nu wel gekeken. Er ligt sindsdien een stapeltje boeken naast mijn mat, en dat ligt daar niet om te lezen.
Volgende week laat ik mijn innerlijke zelf aan het woord.
NamastEva
-xoxo-