Vorige week heb ik afgesloten met een grote mond: ademen doe ik al mijn hele leven, dus hoe moeilijk kan het zijn? Mijn lijf heeft dat blijkbaar gelezen en heeft besloten me een lesje te leren.

De afgelopen weken had het er namelijk gewoon geen zin in. Het zei voortdurend nee, zelfs tijdens mijn vaste lesjes. In de yinhoudingen worstelde ik harder dan anders, en die extra weerstand maakte het er niet gezelliger op. Door de poweryogaflows, normaal mijn energiebommetje, kraakte ik als een ongeoliede machine. Mijn hoofd zei ja, mijn lijf zeurde nee. En ik doe inmiddels lang genoeg yoga om te weten naar wie van de twee ik dan het beste kan luisteren.

Dus besloot ik flink te zijn en mijn stokpaardjes een weekje te parkeren. Daar is echt moed voor nodig, kan ik je vertellen. Thuisblijven voelde als spijbelen, maar dan met een briefje van mezelf erbij, en dat was onwennig en tegelijk een kleine overwinning. Alleen zat ik daar dan, op de bank in plaats van op de mat, en onrustig dat ik was! Dus eerst maar even de ogen dicht, en rustig worden.

Goeie zet, want vanuit rust ontstaan de beste ideeën. Ik pakte het opleidingsplatform erbij en ging op zoek naar pranayama: werken met je adem, vanuit rust. Hoe yoga wil je het hebben?

Als eerste stuitte ik op Nadi Shodhana, de wisselende neusgatadem. Nadi betekent energiekanaal, en met deze oefening reinig je die kanalen. Je rechterhand gaat in Vishnu Mudra: je wijsvinger en middelvinger buig je naar je pols, je duim en ringvinger blijven gestrekt. Daarmee sluit je om beurten een neusgat af. Duim op je rechterneusvleugel en inademen door links. Ringvinger op links en uitademen door rechts. Weer in door rechts, wisselen, uit door links. En zo ga je door, in je eigen tempo. Je zit er ontspannen rechtop bij, met je knieën lager dan je heupen, dus ook mijn bank kon meedoen.

Het klinkt als een vingeroefening voor gevorderde pianisten, maar bij mij werkte het meteen. Misschien juist omdat mijn vingers iets te doen hebben. En laten we eerlijk zijn: zolang je hoofd druk is met wisselen, heeft het geen tijd meer om te zeuren. Dat maakt het voor mij al mindful, en de kalmerende werking van de oefening doet daarna de rest. Na een paar rondes voelde ik het al: dit was een strak plan, mijn fysieke lessen een weekje laten schieten voor een sessie naar binnen.

Ik was zo enthousiast dat ik nog even doorklikte. Er bleek ook een variant te bestaan waarbij je je hand helemaal niet gebruikt. Hetzelfde idee, maar dan alleen in je hoofd. Dat leek me een makkie.

Het was geen makkie. Daarover volgende week meer, want mijn gezicht had er een uitgesproken mening over.

NamastEva
-xoxo-