In mijn vorige column lag ik na een Vinyasa-les te glimlachen in savasana, van oor tot oor. Dat was september vorig jaar. Ik weet het. Mijn mat heeft sindsdien opgerold in de gangkast gestaan, tussen de stofzuiger en een doos kerstlampjes, en vanavond haal ik hem eruit.

Wat er gebeurd is? Niks spannends, het leven vooral. Na de zomer werd het druk op werk, toen begon er een verbouwing bij de buren waar ik gek van werd, en toen was het ineens december. Elke zondagavond dacht ik: volgende week weer een les. En dan was het opnieuw zondag, en opnieuw, en op een gegeven moment lag de laptop onder een stapel kranten en dacht ik er gewoon niet meer aan.

Tot vandaag. Ik weet niet eens waarom. Ik zat op de bank, de kat lag naast me, en ik dacht: ik mis het. Ik mis vooral dat stemmetje in mijn hoofd dat halverwege een zonnegroet zegt: rustig, ahimsa, weet je nog. Dat stemmetje was ook stil geworden, en dat vond ik erger dan de stof.

Dus: gangkast open, mat eruit. Ik rol hem uit in de woonkamer en er komt een wolk van af waar de kat van moet niezen. Ze kijkt me aan alsof ik iets heb gedaan wat niet mag. Vorig jaar zag ik tijdens de zonnegroet nog stofnesten onder de bank liggen, nu neem ik ze zelf mee op de mat. Zo ver is het dus gekomen.

En weet je wat het gekke is? Zodra ik ga zitten, benen gekruist, ogen dicht, voelt het alsof ik gisteren nog hier zat. Sandy heet me rustig welkom, precies zoals altijd, en niemand vraagt waar ik een jaar ben geweest. Er kijkt niemand verwijtend en er staat geen strafrondje op het programma, het is gewoon: even landen, inchecken bij jezelf.

Dat is misschien wel het eerste wat ik in een jaar opnieuw leer. Ik had een lijstje in mijn hoofd van dingen die ik had moeten doen: eerder terugkomen, mezelf beter aanpakken. En laat dat nou precies zijn wat ik vorig jaar bij ahimsa al had opgeschreven: geweldloosheid begint bij hoe je over jezelf denkt. Ik had het toen keurig genoteerd, alleen had ik het daarna net zo laten liggen als de mat.

Waar ik was gebleven weet ik nog precies, want dat had ik ook genoteerd: na de flow komt de theorie. De geschiedenis van yoga. Ik heb er een zondagmiddag voor vrijgemaakt en een pak stroopwafels voor gekocht, want theorie zonder iets te eten red ik niet.

De kat is inmiddels van de bank gekomen en op de mat gaan liggen, precies in het midden, en volgens mij is dat haar manier om te zeggen: welkom terug, maar dit blijft van mij.

NamastEva
-xoxo-